Feels like raindrops.

Tikketakke regen op het raam,
dag dag regen, dag dag regen,
tikketakke tegen het raam,
dag dag regen,
ik moet slapengaan.

Sinds mama dit liedje voor mij zong als vier jarig meisje, ben ik gek op regen. Oké - behalve als het 7 uur 's ochtends is, en ik 12 km naar school moet fietsen.

Misschien wek ik wel eens de indruk dat ik een zomermens ben, maar dan is dit vooral vanwege het feit dat ik dan 2 maanden niet naar school hoef, en dat ik minstens 2 weken bij mijn vakantievrienden in Frankrijk mag zijn. En aankomende zomer omdat ik dan éindelijk naar Lowlands mag.

Maargoed, als ik moet kiezen voor een snikhete zomerdag van 30 graden of een koele herfstnacht waarin het stormt, kies ik voor het laatste.

Ik herinner me het liedje wat mijn moeder altijd voor mij zong nog precies. Ze zong het als ik niet kon slapen, als ik bang was voor de kletterende regen, de bliksem en de harde windstoten.

Sindsdien kan ik dus echt zo genieten van een stormachtige nacht. Er is serieus niks fijners als heel simpel in je warme bed liggen, luisteren naar je iPod, met op de achtergrond de kletterende regen. Ik weet niet - maar op dat soort momenten besef ik weer eens hoe (opa's woorden) 'gezegend' ik ben met dit bed, deze slaapkamer (gemaakt door papa's handen) en het feit dat mijn ouders beneden samen zitten te lachen. Het had ook allemaal heel anders kunnen gaan. Ik heb niks meer te wensen. Toch?

Oké, ik wens nog één ding. Ik wil boven op mijn dak een hot tub. Zodat ik in een pot met water kan zitten als de regen buiten nog eens keihard op mij neervalt.