Dooie vlinders.

Mijn vriendinnetje heeft liefdesverdriet, en als Elientje liefdesverdriet heeft levert dat behalve een hoop ellende, een hoop chocola en een hoop lege tissuesboxen ook nog wat anders op: leuke, voor vriendin Sanneke inspirerende uitspraken.

Zo zat ze gisteren weer met een wat vertrokken gezichtje in de aula totdat ze simpelweg uit het niets zei: 'San, er zitten dooie vlinders in m'n maag.'

Het begon meteen te borrelen in m'n hoofd. Dooie vlinders. Elientje moet vaker liefdesverdriet hebben, dit levert een hoop mooie spreuken op! Ik had het nog nooit iemand anders horen zeggen, en eigenlijk slaat Elientje meteen de spijker op z'n kop.

'Wat zeg je nou?'
'Dat ik dooie vlinders in m'n maag heb.'
'Uh, wat?'

Elientje en haar vriend waren 14 en 16 jaar toen ze elkaar leerde kennen bij het (oh zo romantisch) bollen pellen. Allebei een beugeltje, klein en onervaren en gewoon heel erg schattig. Ik baal echt dat ik niet bij het moment suprème aanwezig was. Maargoed, ik ben in het algemeen niet erg voor ''steenvaste'' relaties op jonge leeftijd maar bij Elientje en de jongen spatte de chemie er zo vanaf dat ik hun relatie alleen maar kon toejuichen (en bij hun was het niet 'schoonzoon-schoondochter'-idee, zie 2 columns geleden). Ik keek altijd met zo'n oog naar hun van: wat die twee hebben samen, is speciaal. En lief, en mooi. Ze laten vrij in alles - maar houden van elkaar, en hebben de grootste lol. Ze kunnen hun hart kwijt bij elkaar, hun gevoelens, hun behoeftes, hun vlinders. Ze waren gewoon vreselijk, vreselijk verliefd.

Ik ken Elientje nu ongeveer 2,5 jaar en die gehele tijd is ze al met de jongen. En sinds een week is de koek op. Of zoals Elientje het noemt: zijn vlinders zijn overleden.

Het gebeurt gewoon weleens, dat de 'vlinders zijn overleden' zonder duidelijke reden. Ik kan er alleen maar als vriendin en als buitenstander naar kijken en het jammer vinden. Ik vind het niet leuk om mijn vriendinnetje zo verdrietig te zien, maar dit soort dingen gebeuren. Dat is het leven.

Maar het mooie van leven is dat er heus niet één keer vlinders in je maag zitten. Vlinders vermenigvuldigen zich, net als het aantal jongens dat er keer op keer weer in je leven zullen komen. Geen handvol vlinders, maar een landvol vlinders.

En dit is wat ik mezelf ook keer op keer vertel, dat de dooie vlinders in mijn eigen maag op een dag heus ook weer licht zullen zien. En dan weer hun vleugels uit zullen spreiden en gaan vliegen.

En die van Elientje heus waar, echt waar, ook. ;-)