- ik op 1 januari doodziek was vanwege teveel oliebollen.
- ik het slachtoffer werd van kalverliefde, op Curly, God of Curls. (wie is Curly? hoor ik je denken. Vertel ik nog wel eens, ooit.)
- ik naar Rome ging, eind februari. Ik hoor mijn vaders brakke stem nog om 's ochtends half 8 om mij ziek te melden op school. 'Goedemorgen, ik wil mijn dochter ziek melden. Zij zit in H3F. Havo 3 Ferdinand.' Daarna hoorde ik mijn moeder gillen: 'Ferdinand! Hahahaha! Zielepoot!' Gevolgd door mij en mijn broertje. Typisch zo'n moment dat alleen op dat moment grappig was. En toen besefte ik hoe goed we het hadden met zijn viertjes. Daar kon geen Colosseum of Trevi-fontein tegenop.
- ik 15 werd. Geen spectaculaire leeftijd, geen spectaculaire gebeurtenissen. Elientje kreeg het zelfs voor elkaar om een week weg te zijn op mijn verjaardag. Het hoogtepunt was het cadeautje van mijn oudste/langste vriendinnetje Lizzy, die een speurtocht organiseerde over C. Gelachen dat we hebben.
- er een ramp gebeurde op Koninginnedag. Ik lag toen vredig met Lizzy in het weiland, de meisjes van Zaai na te spelen. Dubbel van het lachen, as usual. Het heeft een hilarisch filmpje opgeleverd. En ook de grote blunder: achterop de fiets van Lizzy op onze snufferd gaan. Vlakvoor C.'s neus.
- ik een klein 'droombaantje' kreeg als recensente van chicklit.nl (allemaal kijken! allemaal kijken!) Leuk hoor, perspremieres en interviews afnemen en boeken ontvangen en lezen en daar ook nog eens iets over schrijven! I'm a lucky girl.
- waarin ik in mijn broek piste van het lachen - natuurlijk weer eens met Lizzy. We hadden een ongelofelijk serieus gesprek (Wat is het verschil tussen mensen die naar Villa Achterwerk en Telekids kijken?) totdat ze uit het niets zei: 'Hee, daar heb je Samson. Mwoaaah Gertje!' Ik kwam niet meer bij en deed het vervolgens in mijn broek.
- ik naar Gavin DeGraw ging, en het voor mij bevestigt werd dat muzikanten gewoon heel erg sexy zijn.
- ik weer overging! Met 2 5en dat wel, maar dat mocht de pret niet onderdrukken. Hello havo 4, goodbye wiskunde!
- ik opnieuw de zomer van mijn leven had. Absoluut het hoogtepunt van het hele jaar. Ik heb het bijna (weer ;-)) in mijn broek gedaan van het lachen met die mensen. Het was gewoon heerlijk: drie weken zon, water, bruin zijn, kanoën (lees: me vooruit laten trekken samen met Lydia door de jongens) en gewoon even weg zijn van alles wat met school te maken had. Heerlijk! En aankomende zomer gaan we allemaal weer! Jippie!
- ik terugkeerde naar school, wat begon als een ramp (want waar was Elientje op de lijst van H4e?!) maar verbazend goed uitpakte - want Lizannetje heeft tot op de dag van vandaag nog geen elke onvoldoende gehaald! Be proud, be proud!
- de meiden weer behoorlijk wat lol hadden. Ik noem toetsen stellen bij Frans ('Kirs! Wat doe je? Ze kan zo binnenkomen!'), elke kunstles een halfuur eerder weggaan, de wiskundeles als muziekles gebruiken ('NEE, IK LEEF NIET IN EEN WERELD ZONDER JOU!!!!') en voor het eerst spijbelen - en vervolgens de bus naar Amsterdam nemen.
- mijn moeder besloot dat er een hond in huis moest komen. En Welsh Springer Spaniel pup Bobbi komt! 20 januari!
- ik uit mijn dak ging, want John Mayer kwam eindelijk naar Nederland. Mijn grote held, al sinds het moment dat iedereen van mijn klas nog K3 luisterde. Eindelijk. En ik had geen kaartjes, door die klote ticketservice. ('Sorry, deze lijn is overbelast. Probeer het later nog een keer.') Ik had dus een kut Sinterklaas toen moeders ineens met een cadeautje aankwam zetten.. En jahoor. Kaartjes voor John Mayer ('Grappig he, er stond helemaal niemand voor me bij de Free Record Shop!!')
- waarin we bijna een witte kerst hadden.
- waarin ik er op het eind van het jaar achterkwam dat ik me voor het eerst in mijn leven heel erg kwetsbaar voelde. Want ik was verliefd, voor het eerst en dus niet op C. Ik kwam erachter dat tijd en geduld alles is. Denk ik. Hoop ik.
Al met al: 2009 was een leerzaam jaar. Al deze ervaringen ga ik maar toepassen in 2010.
I wish you all a HAPPY NEW YEAR.
(Oh ja! Ik zette oktober 2009 ook nog een weblog op, om mijn grooooote passie kwijt te kunnen: schrijven. En daar ga ik lekker mee door in 2010.)
woensdag 30 december 2009
donderdag 10 december 2009
Dooie vlinders.
Mijn vriendinnetje heeft liefdesverdriet, en als Elientje liefdesverdriet heeft levert dat behalve een hoop ellende, een hoop chocola en een hoop lege tissuesboxen ook nog wat anders op: leuke, voor vriendin Sanneke inspirerende uitspraken.
Zo zat ze gisteren weer met een wat vertrokken gezichtje in de aula totdat ze simpelweg uit het niets zei: 'San, er zitten dooie vlinders in m'n maag.'
Het begon meteen te borrelen in m'n hoofd. Dooie vlinders. Elientje moet vaker liefdesverdriet hebben, dit levert een hoop mooie spreuken op! Ik had het nog nooit iemand anders horen zeggen, en eigenlijk slaat Elientje meteen de spijker op z'n kop.
'Wat zeg je nou?'
'Dat ik dooie vlinders in m'n maag heb.'
'Uh, wat?'
Elientje en haar vriend waren 14 en 16 jaar toen ze elkaar leerde kennen bij het (oh zo romantisch) bollen pellen. Allebei een beugeltje, klein en onervaren en gewoon heel erg schattig. Ik baal echt dat ik niet bij het moment suprème aanwezig was. Maargoed, ik ben in het algemeen niet erg voor ''steenvaste'' relaties op jonge leeftijd maar bij Elientje en de jongen spatte de chemie er zo vanaf dat ik hun relatie alleen maar kon toejuichen (en bij hun was het niet 'schoonzoon-schoondochter'-idee, zie 2 columns geleden). Ik keek altijd met zo'n oog naar hun van: wat die twee hebben samen, is speciaal. En lief, en mooi. Ze laten vrij in alles - maar houden van elkaar, en hebben de grootste lol. Ze kunnen hun hart kwijt bij elkaar, hun gevoelens, hun behoeftes, hun vlinders. Ze waren gewoon vreselijk, vreselijk verliefd.
Ik ken Elientje nu ongeveer 2,5 jaar en die gehele tijd is ze al met de jongen. En sinds een week is de koek op. Of zoals Elientje het noemt: zijn vlinders zijn overleden.
Het gebeurt gewoon weleens, dat de 'vlinders zijn overleden' zonder duidelijke reden. Ik kan er alleen maar als vriendin en als buitenstander naar kijken en het jammer vinden. Ik vind het niet leuk om mijn vriendinnetje zo verdrietig te zien, maar dit soort dingen gebeuren. Dat is het leven.
Maar het mooie van leven is dat er heus niet één keer vlinders in je maag zitten. Vlinders vermenigvuldigen zich, net als het aantal jongens dat er keer op keer weer in je leven zullen komen. Geen handvol vlinders, maar een landvol vlinders.
En dit is wat ik mezelf ook keer op keer vertel, dat de dooie vlinders in mijn eigen maag op een dag heus ook weer licht zullen zien. En dan weer hun vleugels uit zullen spreiden en gaan vliegen.
En die van Elientje heus waar, echt waar, ook. ;-)
Zo zat ze gisteren weer met een wat vertrokken gezichtje in de aula totdat ze simpelweg uit het niets zei: 'San, er zitten dooie vlinders in m'n maag.'
Het begon meteen te borrelen in m'n hoofd. Dooie vlinders. Elientje moet vaker liefdesverdriet hebben, dit levert een hoop mooie spreuken op! Ik had het nog nooit iemand anders horen zeggen, en eigenlijk slaat Elientje meteen de spijker op z'n kop.
'Wat zeg je nou?'
'Dat ik dooie vlinders in m'n maag heb.'
'Uh, wat?'
Elientje en haar vriend waren 14 en 16 jaar toen ze elkaar leerde kennen bij het (oh zo romantisch) bollen pellen. Allebei een beugeltje, klein en onervaren en gewoon heel erg schattig. Ik baal echt dat ik niet bij het moment suprème aanwezig was. Maargoed, ik ben in het algemeen niet erg voor ''steenvaste'' relaties op jonge leeftijd maar bij Elientje en de jongen spatte de chemie er zo vanaf dat ik hun relatie alleen maar kon toejuichen (en bij hun was het niet 'schoonzoon-schoondochter'-idee, zie 2 columns geleden). Ik keek altijd met zo'n oog naar hun van: wat die twee hebben samen, is speciaal. En lief, en mooi. Ze laten vrij in alles - maar houden van elkaar, en hebben de grootste lol. Ze kunnen hun hart kwijt bij elkaar, hun gevoelens, hun behoeftes, hun vlinders. Ze waren gewoon vreselijk, vreselijk verliefd.
Ik ken Elientje nu ongeveer 2,5 jaar en die gehele tijd is ze al met de jongen. En sinds een week is de koek op. Of zoals Elientje het noemt: zijn vlinders zijn overleden.
Het gebeurt gewoon weleens, dat de 'vlinders zijn overleden' zonder duidelijke reden. Ik kan er alleen maar als vriendin en als buitenstander naar kijken en het jammer vinden. Ik vind het niet leuk om mijn vriendinnetje zo verdrietig te zien, maar dit soort dingen gebeuren. Dat is het leven.
Maar het mooie van leven is dat er heus niet één keer vlinders in je maag zitten. Vlinders vermenigvuldigen zich, net als het aantal jongens dat er keer op keer weer in je leven zullen komen. Geen handvol vlinders, maar een landvol vlinders.
En dit is wat ik mezelf ook keer op keer vertel, dat de dooie vlinders in mijn eigen maag op een dag heus ook weer licht zullen zien. En dan weer hun vleugels uit zullen spreiden en gaan vliegen.
En die van Elientje heus waar, echt waar, ook. ;-)
vrijdag 27 november 2009
Feels like raindrops.
Tikketakke regen op het raam,
dag dag regen, dag dag regen,
tikketakke tegen het raam,
dag dag regen,
ik moet slapengaan.
Sinds mama dit liedje voor mij zong als vier jarig meisje, ben ik gek op regen. Oké - behalve als het 7 uur 's ochtends is, en ik 12 km naar school moet fietsen.
Misschien wek ik wel eens de indruk dat ik een zomermens ben, maar dan is dit vooral vanwege het feit dat ik dan 2 maanden niet naar school hoef, en dat ik minstens 2 weken bij mijn vakantievrienden in Frankrijk mag zijn. En aankomende zomer omdat ik dan éindelijk naar Lowlands mag.
Maargoed, als ik moet kiezen voor een snikhete zomerdag van 30 graden of een koele herfstnacht waarin het stormt, kies ik voor het laatste.
Ik herinner me het liedje wat mijn moeder altijd voor mij zong nog precies. Ze zong het als ik niet kon slapen, als ik bang was voor de kletterende regen, de bliksem en de harde windstoten.
Sindsdien kan ik dus echt zo genieten van een stormachtige nacht. Er is serieus niks fijners als heel simpel in je warme bed liggen, luisteren naar je iPod, met op de achtergrond de kletterende regen. Ik weet niet - maar op dat soort momenten besef ik weer eens hoe (opa's woorden) 'gezegend' ik ben met dit bed, deze slaapkamer (gemaakt door papa's handen) en het feit dat mijn ouders beneden samen zitten te lachen. Het had ook allemaal heel anders kunnen gaan. Ik heb niks meer te wensen. Toch?
Oké, ik wens nog één ding. Ik wil boven op mijn dak een hot tub. Zodat ik in een pot met water kan zitten als de regen buiten nog eens keihard op mij neervalt.
dag dag regen, dag dag regen,
tikketakke tegen het raam,
dag dag regen,
ik moet slapengaan.
Sinds mama dit liedje voor mij zong als vier jarig meisje, ben ik gek op regen. Oké - behalve als het 7 uur 's ochtends is, en ik 12 km naar school moet fietsen.
Misschien wek ik wel eens de indruk dat ik een zomermens ben, maar dan is dit vooral vanwege het feit dat ik dan 2 maanden niet naar school hoef, en dat ik minstens 2 weken bij mijn vakantievrienden in Frankrijk mag zijn. En aankomende zomer omdat ik dan éindelijk naar Lowlands mag.
Maargoed, als ik moet kiezen voor een snikhete zomerdag van 30 graden of een koele herfstnacht waarin het stormt, kies ik voor het laatste.
Ik herinner me het liedje wat mijn moeder altijd voor mij zong nog precies. Ze zong het als ik niet kon slapen, als ik bang was voor de kletterende regen, de bliksem en de harde windstoten.
Sindsdien kan ik dus echt zo genieten van een stormachtige nacht. Er is serieus niks fijners als heel simpel in je warme bed liggen, luisteren naar je iPod, met op de achtergrond de kletterende regen. Ik weet niet - maar op dat soort momenten besef ik weer eens hoe (opa's woorden) 'gezegend' ik ben met dit bed, deze slaapkamer (gemaakt door papa's handen) en het feit dat mijn ouders beneden samen zitten te lachen. Het had ook allemaal heel anders kunnen gaan. Ik heb niks meer te wensen. Toch?
Oké, ik wens nog één ding. Ik wil boven op mijn dak een hot tub. Zodat ik in een pot met water kan zitten als de regen buiten nog eens keihard op mij neervalt.
zondag 15 november 2009
Tot de dood ons scheidt.
Ik ben ziek, ik heb het flink te pakken. Toch wilt mijn moeder dat ik éventjes meega naar een familieverjaardag ('Toe nou, papa wilt ook niet mee! Heel even maar.') dus met tegenzin trek ik mijn jas aan en mijn muts op en volg haar naar de auto. Ik weet nu al wat ik kan verwachten van deze avond.
Tegenover mij zit mijn nichtje van bijna veertien jaar, op de schoot van haar vriendje, bijna achttien. Ze kijken elkaar lief aan, en groetten mij ook netjes, en mijn nichtje stormt meteen haar 'modellenverhaal' op me af, ze heeft (uit zichzelf) een modellenshoot in Bataviastad aangevraagd. Ik zet mijn liefste 'grote-nichten-glimlach' op en zeg dat de foto's heel erg mooi geworden zijn. Ondertussen vraagt mijn tante aan haar 'schoonzoon' of hij nog een kopje koffie wilt. Ja hoor, dat wilt hij wel.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben gek op mijn nichtje. Mijn jonge, blonde, lange, dunne nichtje die in niks op mij lijkt, maar ik ben wel gek op d'r. Omdat ze mijn nichtje is. Omdat ze vroeger (toen ze nog korter was) altijd tegen mij opkeek. Omdat ze kwaliteiten heeft die ik totaal niet heb; namelijk dat ze heerlijk zorgeloos is (in mijn hoofd blijf ik volhouden dat het naïef heet.. tevergeefs) en dat ze zomaar tegen jongens bij mij op school praat die veel ouder zijn als zij, en het nog voor elkaar krijgt ook dat ze haar niet raar aankijken. Ze is lief en mooi, en iedereen houdt van d'r. Door haar prachtige, lieve gezichtje laat ze elk jongenshart doen smelten, en de 'schoonzoon' is daar het levende bewijs van.
Ze gaan nu al meer als een jaar met elkaar, mijn nichtje en de 'schoonzoon'. In dat jaar is er al veel gebeurd. De ouders van mijn nichtje en de ouders van de 'schoonzoon' zijn beste vrienden geworden. Ze komen elk weekend als mijn nichtje naar de schoonzoon wordt gebracht bij elkaar op de koffie, ze hebben samen oud & nieuw gevierd. Er is op hun 3-maandelijks samen zijn (ik zou het bijna huwelijk noemen) een kettinkje uitgewisseld, op Valentijnsdag een ring en met hun één jarig jublieum een armbandje. Ze gaan samen weekendjes weg met de twee gezinnen, en er wordt volop lief gehebt (lief gehebt? Ik moet toch weer eens wat aan mijn Nederlands gaan doen.. ach, misschien ligt het wel aan het feit dat ik ziek ben) en genoten. La vita e bella.
Mijn moeder zegt dat ik jaloers ben. Ik ben jaloers op mijn nichtje. Ik ben jaloers omdat ze jonger is als ik, anderhalf jaar, en het nu al gevonden heeft, en omdat ze blond is en zeker 10 centimeter langer en 6 kilo lichter (moet ik daar jaloers op zijn? Ik bedoel: ze is echt een sprietje) Ik ben jaloers op de manier waarop hij naar haar kijkt, je ziet aan alles dat hij oud met haar wilt worden. Ik ben jaloers op de liefde tussen die twee.
Maar er zijn ook een paar dingen waar ik níét jaloers op ben. Ik was echt jaloers op die twee geweest als we de tijd twaalf, dertien jaar vooruit konden spoelen.
Ik wil haar eigenlijk zo graag meegeven dat ze zo jong is. Fysiek en mentaal. Je eerste liefde is hoogstwaarschijnlijk niet je tot de dood ons scheidt liefde. Geniet van het leven. Lach met je vriendinnen, die zijn voor altijd. Je leeft één keer, dus probeer van alles uit. Dans in de regen. Ga naakt zwemmen voor mijn part. Als je teveel dingen samenbrengt, wordt het moeilijker om met iets te stoppen. Als teveel zaken in je leven zich met elkaar gaan verbinden, bedoel ik. Je moet rekening houden met gevoelens van ander, en niet alleen met die van schoonzoon in dit opzicht.
Misschien is het nog wel helemaal niet erg dat ik geen schoonzoon voor mijn moeder heb gevonden. Integenstelling tot mijn nichtje, heb ik dromen. Ik heb verwachtingen van het leven. Ambities. Over anderhalf jaar doe ik examen havo. Dan ga ik naar de School voor Journalistiek, en misschien nog wel naar de universiteit. Ik ga uit in Amsterdam, op zoek naar het feit of het echt waar is dat in Amsterdam de leukste jongens lopen. Ik ga over de wereld reizen, ik wil reisreportages voor tv en/of tijdschrift maken. En boeken. Ik wil boeken schrijven. Ik wil werken op een tekstredactie. Ik wil van alles leren. Ik wil een scenario schrijven voor een kinderserie (een mix van Madelief en De Daltons), die ik al helemaal heb uitgedacht, misschien leer ik daar wel hoe ik een film moet monteren en regisseren. En ergens in die tussentijd, zal ik ook een schoonzoon voor mijn moeder vinden.
Ik heb alle tijd.
Tegenover mij zit mijn nichtje van bijna veertien jaar, op de schoot van haar vriendje, bijna achttien. Ze kijken elkaar lief aan, en groetten mij ook netjes, en mijn nichtje stormt meteen haar 'modellenverhaal' op me af, ze heeft (uit zichzelf) een modellenshoot in Bataviastad aangevraagd. Ik zet mijn liefste 'grote-nichten-glimlach' op en zeg dat de foto's heel erg mooi geworden zijn. Ondertussen vraagt mijn tante aan haar 'schoonzoon' of hij nog een kopje koffie wilt. Ja hoor, dat wilt hij wel.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben gek op mijn nichtje. Mijn jonge, blonde, lange, dunne nichtje die in niks op mij lijkt, maar ik ben wel gek op d'r. Omdat ze mijn nichtje is. Omdat ze vroeger (toen ze nog korter was) altijd tegen mij opkeek. Omdat ze kwaliteiten heeft die ik totaal niet heb; namelijk dat ze heerlijk zorgeloos is (in mijn hoofd blijf ik volhouden dat het naïef heet.. tevergeefs) en dat ze zomaar tegen jongens bij mij op school praat die veel ouder zijn als zij, en het nog voor elkaar krijgt ook dat ze haar niet raar aankijken. Ze is lief en mooi, en iedereen houdt van d'r. Door haar prachtige, lieve gezichtje laat ze elk jongenshart doen smelten, en de 'schoonzoon' is daar het levende bewijs van.
Ze gaan nu al meer als een jaar met elkaar, mijn nichtje en de 'schoonzoon'. In dat jaar is er al veel gebeurd. De ouders van mijn nichtje en de ouders van de 'schoonzoon' zijn beste vrienden geworden. Ze komen elk weekend als mijn nichtje naar de schoonzoon wordt gebracht bij elkaar op de koffie, ze hebben samen oud & nieuw gevierd. Er is op hun 3-maandelijks samen zijn (ik zou het bijna huwelijk noemen) een kettinkje uitgewisseld, op Valentijnsdag een ring en met hun één jarig jublieum een armbandje. Ze gaan samen weekendjes weg met de twee gezinnen, en er wordt volop lief gehebt (lief gehebt? Ik moet toch weer eens wat aan mijn Nederlands gaan doen.. ach, misschien ligt het wel aan het feit dat ik ziek ben) en genoten. La vita e bella.
Mijn moeder zegt dat ik jaloers ben. Ik ben jaloers op mijn nichtje. Ik ben jaloers omdat ze jonger is als ik, anderhalf jaar, en het nu al gevonden heeft, en omdat ze blond is en zeker 10 centimeter langer en 6 kilo lichter (moet ik daar jaloers op zijn? Ik bedoel: ze is echt een sprietje) Ik ben jaloers op de manier waarop hij naar haar kijkt, je ziet aan alles dat hij oud met haar wilt worden. Ik ben jaloers op de liefde tussen die twee.
Maar er zijn ook een paar dingen waar ik níét jaloers op ben. Ik was echt jaloers op die twee geweest als we de tijd twaalf, dertien jaar vooruit konden spoelen.
Ik wil haar eigenlijk zo graag meegeven dat ze zo jong is. Fysiek en mentaal. Je eerste liefde is hoogstwaarschijnlijk niet je tot de dood ons scheidt liefde. Geniet van het leven. Lach met je vriendinnen, die zijn voor altijd. Je leeft één keer, dus probeer van alles uit. Dans in de regen. Ga naakt zwemmen voor mijn part. Als je teveel dingen samenbrengt, wordt het moeilijker om met iets te stoppen. Als teveel zaken in je leven zich met elkaar gaan verbinden, bedoel ik. Je moet rekening houden met gevoelens van ander, en niet alleen met die van schoonzoon in dit opzicht.
Misschien is het nog wel helemaal niet erg dat ik geen schoonzoon voor mijn moeder heb gevonden. Integenstelling tot mijn nichtje, heb ik dromen. Ik heb verwachtingen van het leven. Ambities. Over anderhalf jaar doe ik examen havo. Dan ga ik naar de School voor Journalistiek, en misschien nog wel naar de universiteit. Ik ga uit in Amsterdam, op zoek naar het feit of het echt waar is dat in Amsterdam de leukste jongens lopen. Ik ga over de wereld reizen, ik wil reisreportages voor tv en/of tijdschrift maken. En boeken. Ik wil boeken schrijven. Ik wil werken op een tekstredactie. Ik wil van alles leren. Ik wil een scenario schrijven voor een kinderserie (een mix van Madelief en De Daltons), die ik al helemaal heb uitgedacht, misschien leer ik daar wel hoe ik een film moet monteren en regisseren. En ergens in die tussentijd, zal ik ook een schoonzoon voor mijn moeder vinden.
Ik heb alle tijd.
woensdag 11 november 2009
Kom je nog
Kom je
Ik wacht hier
Kom je
als ik slaap
of als ik staar
uit het raam
wachtend
Kom je
Ik weet niet
wie je bent
maar ik heb je nodig
soms
als ik mezelf te min doe
Kom je
Ik wacht nu al zolang
Ik wil je horen zingen
of horen lachen
gewoon om je te aanschouwen
Kom je nog
Ik wacht hier
Kom je
als ik slaap
of als ik staar
uit het raam
wachtend
Kom je
Ik weet niet
wie je bent
maar ik heb je nodig
soms
als ik mezelf te min doe
Kom je
Ik wacht nu al zolang
Ik wil je horen zingen
of horen lachen
gewoon om je te aanschouwen
Kom je nog
donderdag 22 oktober 2009
20 dingen die gewoon heel erg stom zijn.
1) Dat ik niet alles kan eten wat ik wil. (Ik kom al aan als ik alleen naar een pot Nutella kijk)
2) De eigenaar van de plaatselijke ijswinkel.
3) Dat ik nog 1,8 jaar (afgerond 2, aauuuww) op de middelbare school moet zitten.
4) Alle Next Top Model programma's.
5) Dat Wouter Hamel homo is (en daarmee wil ik níet zeggen dat ik een hekel aan homo's heb, integendeel trouwens, ik vind Wouter gewoon zo leuk!)
6) Dat ik niet allang ben doorgebroken als schrijfster van internationale bestsellers en scenario's.
7) Jongens die geen All Stars in hun kast hebben.
8) Dat van die romantische acties in films (ik noem een Noah Calhoun die in The Notebook voor the love of his life een droomhuis gaat bouwen, en een Prins Valentijn die voor Kiki in Alles is liefde zich verkleedt als zwarte piet om bij de nukkige, snauwende laatstgenoemde in de buurt te kunnen zijn) ook echt alleen maar in films gebeuren.
9) Dat ik niet kan sparen.
10) Dat niet iedereen in Nederland groot fan is van Augustana
11) Dat ik motorisch gestoord ben.
12) Ongesteld zijn.
13) Dat ik zo verschrikkelijk onzeker en bang kan zijn.
14) Dat ik nooit precies dezelfde kleding kan vinden als ik in mijn hoofd had om te gaan kopen.
15) Dat we New York hebben weggegeven.
16) Dat ik mijn lange haar heb afgeknipt.
17) Mensen die mijn humor niet snappen.
18) Dat ik de jongens die ik zo leuk vind, alleen ken van de tv, film of bladen.
19) Dat mannen zoals Christiano Ronaldo zo verschrikkelijk veel vrouwelijke aandacht krijgen
20) Dat ik zulke lijstjes maak en eigenlijk nog wel honderd punten kan bedenken, maar hiermee nog meer de nadruk leg op negativiteit, terwijl ik juist het leven wat meer positief moet gaan benaderen. Hell yeah!
2) De eigenaar van de plaatselijke ijswinkel.
3) Dat ik nog 1,8 jaar (afgerond 2, aauuuww) op de middelbare school moet zitten.
4) Alle Next Top Model programma's.
5) Dat Wouter Hamel homo is (en daarmee wil ik níet zeggen dat ik een hekel aan homo's heb, integendeel trouwens, ik vind Wouter gewoon zo leuk!)
6) Dat ik niet allang ben doorgebroken als schrijfster van internationale bestsellers en scenario's.
7) Jongens die geen All Stars in hun kast hebben.
8) Dat van die romantische acties in films (ik noem een Noah Calhoun die in The Notebook voor the love of his life een droomhuis gaat bouwen, en een Prins Valentijn die voor Kiki in Alles is liefde zich verkleedt als zwarte piet om bij de nukkige, snauwende laatstgenoemde in de buurt te kunnen zijn) ook echt alleen maar in films gebeuren.
9) Dat ik niet kan sparen.
10) Dat niet iedereen in Nederland groot fan is van Augustana
11) Dat ik motorisch gestoord ben.
12) Ongesteld zijn.
13) Dat ik zo verschrikkelijk onzeker en bang kan zijn.
14) Dat ik nooit precies dezelfde kleding kan vinden als ik in mijn hoofd had om te gaan kopen.
15) Dat we New York hebben weggegeven.
16) Dat ik mijn lange haar heb afgeknipt.
17) Mensen die mijn humor niet snappen.
18) Dat ik de jongens die ik zo leuk vind, alleen ken van de tv, film of bladen.
19) Dat mannen zoals Christiano Ronaldo zo verschrikkelijk veel vrouwelijke aandacht krijgen
20) Dat ik zulke lijstjes maak en eigenlijk nog wel honderd punten kan bedenken, maar hiermee nog meer de nadruk leg op negativiteit, terwijl ik juist het leven wat meer positief moet gaan benaderen. Hell yeah!
vrijdag 16 oktober 2009
Zij die (n)ooit samen zullen komen
Er was eens een jongen. Een jongen die het op school zo verkloot had, dat hij moest blijven zitten - en dit was zijn laatste waarschuwing, anders werd hij eraf gedonderd. Zo verveeld als hij was, maakte het hem allemaal niks uit. ''Ik leef van dag tot dag'' is zijn motto, en daar leefde hij compleet naar. Totdat er een meisje kwam dat zijn leven ''van dag tot dag'' totaal op zijn kop zette.
Smoorverliefd werd hij op haar. Smoorverliefd. Op haar grote, bruine ogen en haar dikke bruine haar dat tot ver over haar rug reikte. Hij had zo graag gewild dat het meer zou worden dan gewoon vriendschap, maar ze liet hem niet toe. Ze had al iemand. Voor het eerst in zijn leven voelde de jongen dat hij iets had om voor te vechten. Hij bracht vijfhonderd serenades aan haar aan, maar ze kon het niet. Ze kon het niet maken, om er vandoor te gaan met een ander. En vrienden zijn was toch goed - dat was toch genoeg?
Ze is moe, dat meisje. Ze zit in de bus en valt bijna in slaap. Hij zit naast haar, haar grote, beste vriend. Ze houdt van hem - maar niet op die manier, ze kan het echt niet, ze kan het echt, echt, echt niet maken. Langzaam dut ze in, totdat ze gewoon aan het dromen is. De jongen maakt voor één keer gebruik van de situatie en duwt haar langzaam tegen zich aan. Voor een keer kan hij haar vasthouden zoals alleen hij dat zou kunnen.
Voor hen zit de vriendin van het meisje. Ze heeft een glimlach van oor tot oor op haar gezicht. Ze mag zelf dan de grootste sucker in de liefde zijn, ze is ook de grootste romanticus. En als haar vriendinnen gelukkig zijn, is zij het ook. Ze zakt onderuit en zet haar iPod aan. Ze bedenkt zich hoe ze dit verhaal opgaat schrijven, en of er ooit nog een dag komt dat deze twee mensen bij elkaar zullen komen. Zoals zoveel honderden mensen op deze aarde, die een gelijk scenario hebben. En of ze gelooft of ze het zelf ook gaat vinden. Want in dat geval heeft Kim van Kooten gelijk: ''Liefde is als Sinterklaas, je moet er in geloven.'' En dat doet ze. Want het plaatje wat haar vriendin en de grote, beste vriend vandaag opleverden, laat haar doen geloven dat in de liefde alles mogelijk is.
Smoorverliefd werd hij op haar. Smoorverliefd. Op haar grote, bruine ogen en haar dikke bruine haar dat tot ver over haar rug reikte. Hij had zo graag gewild dat het meer zou worden dan gewoon vriendschap, maar ze liet hem niet toe. Ze had al iemand. Voor het eerst in zijn leven voelde de jongen dat hij iets had om voor te vechten. Hij bracht vijfhonderd serenades aan haar aan, maar ze kon het niet. Ze kon het niet maken, om er vandoor te gaan met een ander. En vrienden zijn was toch goed - dat was toch genoeg?
Ze is moe, dat meisje. Ze zit in de bus en valt bijna in slaap. Hij zit naast haar, haar grote, beste vriend. Ze houdt van hem - maar niet op die manier, ze kan het echt niet, ze kan het echt, echt, echt niet maken. Langzaam dut ze in, totdat ze gewoon aan het dromen is. De jongen maakt voor één keer gebruik van de situatie en duwt haar langzaam tegen zich aan. Voor een keer kan hij haar vasthouden zoals alleen hij dat zou kunnen.
Voor hen zit de vriendin van het meisje. Ze heeft een glimlach van oor tot oor op haar gezicht. Ze mag zelf dan de grootste sucker in de liefde zijn, ze is ook de grootste romanticus. En als haar vriendinnen gelukkig zijn, is zij het ook. Ze zakt onderuit en zet haar iPod aan. Ze bedenkt zich hoe ze dit verhaal opgaat schrijven, en of er ooit nog een dag komt dat deze twee mensen bij elkaar zullen komen. Zoals zoveel honderden mensen op deze aarde, die een gelijk scenario hebben. En of ze gelooft of ze het zelf ook gaat vinden. Want in dat geval heeft Kim van Kooten gelijk: ''Liefde is als Sinterklaas, je moet er in geloven.'' En dat doet ze. Want het plaatje wat haar vriendin en de grote, beste vriend vandaag opleverden, laat haar doen geloven dat in de liefde alles mogelijk is.
Abonneren op:
Reacties (Atom)