2009 was het jaar waarin..

- ik op 1 januari doodziek was vanwege teveel oliebollen.
- ik het slachtoffer werd van kalverliefde, op Curly, God of Curls. (wie is Curly? hoor ik je denken. Vertel ik nog wel eens, ooit.)
- ik naar Rome ging, eind februari. Ik hoor mijn vaders brakke stem nog om 's ochtends half 8 om mij ziek te melden op school. 'Goedemorgen, ik wil mijn dochter ziek melden. Zij zit in H3F. Havo 3 Ferdinand.' Daarna hoorde ik mijn moeder gillen: 'Ferdinand! Hahahaha! Zielepoot!' Gevolgd door mij en mijn broertje. Typisch zo'n moment dat alleen op dat moment grappig was. En toen besefte ik hoe goed we het hadden met zijn viertjes. Daar kon geen Colosseum of Trevi-fontein tegenop.
- ik 15 werd. Geen spectaculaire leeftijd, geen spectaculaire gebeurtenissen. Elientje kreeg het zelfs voor elkaar om een week weg te zijn op mijn verjaardag. Het hoogtepunt was het cadeautje van mijn oudste/langste vriendinnetje Lizzy, die een speurtocht organiseerde over C. Gelachen dat we hebben.
- er een ramp gebeurde op Koninginnedag. Ik lag toen vredig met Lizzy in het weiland, de meisjes van Zaai na te spelen. Dubbel van het lachen, as usual. Het heeft een hilarisch filmpje opgeleverd. En ook de grote blunder: achterop de fiets van Lizzy op onze snufferd gaan. Vlakvoor C.'s neus.
- ik een klein 'droombaantje' kreeg als recensente van chicklit.nl (allemaal kijken! allemaal kijken!) Leuk hoor, perspremieres en interviews afnemen en boeken ontvangen en lezen en daar ook nog eens iets over schrijven! I'm a lucky girl.
- waarin ik in mijn broek piste van het lachen - natuurlijk weer eens met Lizzy. We hadden een ongelofelijk serieus gesprek (Wat is het verschil tussen mensen die naar Villa Achterwerk en Telekids kijken?) totdat ze uit het niets zei: 'Hee, daar heb je Samson. Mwoaaah Gertje!' Ik kwam niet meer bij en deed het vervolgens in mijn broek.
- ik naar Gavin DeGraw ging, en het voor mij bevestigt werd dat muzikanten gewoon heel erg sexy zijn.
- ik weer overging! Met 2 5en dat wel, maar dat mocht de pret niet onderdrukken. Hello havo 4, goodbye wiskunde!
- ik opnieuw de zomer van mijn leven had. Absoluut het hoogtepunt van het hele jaar. Ik heb het bijna (weer ;-)) in mijn broek gedaan van het lachen met die mensen. Het was gewoon heerlijk: drie weken zon, water, bruin zijn, kanoën (lees: me vooruit laten trekken samen met Lydia door de jongens) en gewoon even weg zijn van alles wat met school te maken had. Heerlijk! En aankomende zomer gaan we allemaal weer! Jippie!
- ik terugkeerde naar school, wat begon als een ramp (want waar was Elientje op de lijst van H4e?!) maar verbazend goed uitpakte - want Lizannetje heeft tot op de dag van vandaag nog geen elke onvoldoende gehaald! Be proud, be proud!
- de meiden weer behoorlijk wat lol hadden. Ik noem toetsen stellen bij Frans ('Kirs! Wat doe je? Ze kan zo binnenkomen!'), elke kunstles een halfuur eerder weggaan, de wiskundeles als muziekles gebruiken ('NEE, IK LEEF NIET IN EEN WERELD ZONDER JOU!!!!') en voor het eerst spijbelen - en vervolgens de bus naar Amsterdam nemen.
- mijn moeder besloot dat er een hond in huis moest komen. En Welsh Springer Spaniel pup Bobbi komt! 20 januari!
- ik uit mijn dak ging, want John Mayer kwam eindelijk naar Nederland. Mijn grote held, al sinds het moment dat iedereen van mijn klas nog K3 luisterde. Eindelijk. En ik had geen kaartjes, door die klote ticketservice. ('Sorry, deze lijn is overbelast. Probeer het later nog een keer.') Ik had dus een kut Sinterklaas toen moeders ineens met een cadeautje aankwam zetten.. En jahoor. Kaartjes voor John Mayer ('Grappig he, er stond helemaal niemand voor me bij de Free Record Shop!!')
- waarin we bijna een witte kerst hadden.
- waarin ik er op het eind van het jaar achterkwam dat ik me voor het eerst in mijn leven heel erg kwetsbaar voelde. Want ik was verliefd, voor het eerst en dus niet op C. Ik kwam erachter dat tijd en geduld alles is. Denk ik. Hoop ik.

Al met al: 2009 was een leerzaam jaar. Al deze ervaringen ga ik maar toepassen in 2010.

I wish you all a HAPPY NEW YEAR.

(Oh ja! Ik zette oktober 2009 ook nog een weblog op, om mijn grooooote passie kwijt te kunnen: schrijven. En daar ga ik lekker mee door in 2010.)

Dooie vlinders.

Mijn vriendinnetje heeft liefdesverdriet, en als Elientje liefdesverdriet heeft levert dat behalve een hoop ellende, een hoop chocola en een hoop lege tissuesboxen ook nog wat anders op: leuke, voor vriendin Sanneke inspirerende uitspraken.

Zo zat ze gisteren weer met een wat vertrokken gezichtje in de aula totdat ze simpelweg uit het niets zei: 'San, er zitten dooie vlinders in m'n maag.'

Het begon meteen te borrelen in m'n hoofd. Dooie vlinders. Elientje moet vaker liefdesverdriet hebben, dit levert een hoop mooie spreuken op! Ik had het nog nooit iemand anders horen zeggen, en eigenlijk slaat Elientje meteen de spijker op z'n kop.

'Wat zeg je nou?'
'Dat ik dooie vlinders in m'n maag heb.'
'Uh, wat?'

Elientje en haar vriend waren 14 en 16 jaar toen ze elkaar leerde kennen bij het (oh zo romantisch) bollen pellen. Allebei een beugeltje, klein en onervaren en gewoon heel erg schattig. Ik baal echt dat ik niet bij het moment suprème aanwezig was. Maargoed, ik ben in het algemeen niet erg voor ''steenvaste'' relaties op jonge leeftijd maar bij Elientje en de jongen spatte de chemie er zo vanaf dat ik hun relatie alleen maar kon toejuichen (en bij hun was het niet 'schoonzoon-schoondochter'-idee, zie 2 columns geleden). Ik keek altijd met zo'n oog naar hun van: wat die twee hebben samen, is speciaal. En lief, en mooi. Ze laten vrij in alles - maar houden van elkaar, en hebben de grootste lol. Ze kunnen hun hart kwijt bij elkaar, hun gevoelens, hun behoeftes, hun vlinders. Ze waren gewoon vreselijk, vreselijk verliefd.

Ik ken Elientje nu ongeveer 2,5 jaar en die gehele tijd is ze al met de jongen. En sinds een week is de koek op. Of zoals Elientje het noemt: zijn vlinders zijn overleden.

Het gebeurt gewoon weleens, dat de 'vlinders zijn overleden' zonder duidelijke reden. Ik kan er alleen maar als vriendin en als buitenstander naar kijken en het jammer vinden. Ik vind het niet leuk om mijn vriendinnetje zo verdrietig te zien, maar dit soort dingen gebeuren. Dat is het leven.

Maar het mooie van leven is dat er heus niet één keer vlinders in je maag zitten. Vlinders vermenigvuldigen zich, net als het aantal jongens dat er keer op keer weer in je leven zullen komen. Geen handvol vlinders, maar een landvol vlinders.

En dit is wat ik mezelf ook keer op keer vertel, dat de dooie vlinders in mijn eigen maag op een dag heus ook weer licht zullen zien. En dan weer hun vleugels uit zullen spreiden en gaan vliegen.

En die van Elientje heus waar, echt waar, ook. ;-)